Archive for the ‘Bez kategorii’ Category

Wylepianie szczelin i spinanie kafli

Szczeliny pomiędzy kaflami wylepia się gliną i kawałkami dobrze dopasowanych płytek szamotowych lub kawałkami dachówek. Do wypełniania wnętrza kafli należy używać tylko dopasowanych płytek szamotowych, które osadza się w glinie. Wypełnianie kafli gruzem sprawia, że nierównomiernie się nagrzewają i pękają podczas użytkowania pieca. Kafle łączy się ze sobą spinaczami (klamrami) z drutu stalowego średnicy 3 mm lub z blachy. Kafli znajdujących się bezpośrednio nad drzwiczkami paleniska nie spina się, ale przekłada drutem stalowym średnicy 3 mm od dołu i od góry dookoła całego rzędu.

Fundament pieca

Masa 1 m2 powierzchni poziomej pieca to około 125 do 150 kg. Dlatego miejsce posadowienia pieca, zwłaszcza jeśli jest to strop, musi być odpowiednio wytrzymałe. Budując nowy piec, warto wykonać ekspertyzę konstrukcji stropu. Ze względu na bezpieczeństwo przeciwpożarowe należy pod piecem wymurować z cegieł lub wybetonować platformę grubości od 5 do 8 cm.

Glina

Glinę do budowy pieca najlepiej kupić w postaci sproszkowanej i wymieszać z piaskiem murarskim, tak by nie była zbyt tłusta (około 7 do 8 części piasku na 1 część gliny). Skład zaprawy można dobrać doświadczalnie. Należy rozrobić kilka próbek z niewielkiej ilości zaprawy o różnym składzie, ulepić z nich placki i wysuszyć w ciepłym miejscu. Pierwszy placek (licząc od strony tłustszych próbek), który nie popęka, będzie odpowiadał właściwej proporcji zaprawy. Odradzam używanie gliny wykopanej bezpośrednio z ziemi na działce. Taka glina musi być uzdatniona, co jest czasochłonne i trudne do wykonania.

Kafle

Kafle używane do budowy pieca powinny być równe i dobrze wypalone muszą wydawać wysoki dźwięk przy opukiwaniu ich palcem. Największą wadą dyskwalifikującą kafle jest odpryskiwanie polewy. Aby zbadać odporność kafla na odpryskiwanie, należy zanurzyć go na 24 godziny w wodzie, a potem lekko opukać jego naroża młotkiem drewnianym. Włoskowate rysy na powierzchni kafli nie są wadą, ale szpecą szczególnie gdy kafle są białe. Przed rozpoczęciem budowy kafle należy poukładać według odcieni, aby piec nie wyglądał pstrokato.

Zewnętrzna forma pieca

Części pieca dotykające ścian lub podłogi nie biorą czynnego udziału w ogrzewaniu i zmniejszają tym samym sprawność urządzenia. Dlatego nie należy stawiać pieców przy samej ścianie, lecz co najmniej 12 cm od niej, najlepiej na minimum 10-centymetrowych nogach. Spód pieca tworzy wtedy stalowa płyta, która dzięki odpowiedniemu poprowadzeniu kanałów rozgrzewa się i intensywnie promieniuje ciepłem. Zewnętrzna powierzchnia pieca, w tym również jego wierzch, powinny być zupełnie gładkie i ze wszystkich stron szkliwione. Rzeźby, gzymsy i inne ozdoby gromadzą kurz i utrudniają cyrkulację powietrza wokół pieca.

Zalety systemu stelażowego

Oprócz wspomnianej już łatwości i szybkości montażu oraz możliwości indywidualnej aranżacji pomieszczenia, istotną zaletą systemów jest również dowolność układania rur, wykonywania połączeń i dopasowania detali. W trakcie przebudowy istnieje możliwość prowizorycznego podłączenia i użytkowania urządzeń. Warto wspomnieć także o czystości montażu bez kucia ścian i wynoszenia gruzu. Dzięki zastosowaniu stelaży powstają w pomieszczeniach praktyczne półki i wolne przestrzenie między nimi B B ES ES które można ciekawie zagospodarować. Największa popularność pieców kaflowych przypadała na lata 1930-36. W miarę postępu nauki i techniki ich konstrukcję wciąż udoskonalano. Dobrze wykonany piec kaflowy może być dzisiaj ozdobą domu, będąc jednocześnie sprawnym i ekonomicznym układem alternatywnego ogrzewania czy dogrzewania. Nadaje się doskonale do domów letniskowych.

Przykłady ciekawych rozwiązań

Wolno stojący stelaż tworzy ściankę, dzielącą łazienkę na dwa obszary funkcjonalne: umożliwia lepsze wykorzystanie powierzchni pomieszczenia B W niewielkiej lub wąskiej łazience lub toalecie można zamontować stelaż instalacyjny w rogu E. Uzyskujemy łatwy dostęp do przyborów sanitarnych. Rozwiązanie to maskuje też umieszczone zwykle w kącie przewody odpływowe. Na rynku dostępne są również stelaże obniżonej wysokości 0,82 m, umożliwiające montaż urządzeń w szczególnych miejscach, na przykład pod oknem ES lub pod spadzistymi dachami. W pomieszczeniach sanitarnych dla niepełnosprawnych można zastosować stelaże z wmontowanymi uchwytami.

Kolejne etapy montażu

W zależności od producentów i typów stelaży instalacyjnych kolejne etapy ich montażu mogą się różnić. Pierwszy etap montażu to przykręcenie górnej szyny montażowej. Musi być ona zawieszona na wysokości określonej w instrukcji montażu i wypoziomowana. Należy sprawdzić np. przykładając dolną szynę jej przyleganie do ściany. Ewentualne nierówności trzeba uzupełnić ją materiałem wypełniającym, na ° przykład odpowiednią zaprawą, gdyż dokręcanie szyny na siłę do wklęsłości ściany może prowadzić do wypaczenia konstrukcji. W taki sam sposób montuje się dolną szynę. Kolejnym etapem jest ustalenie pożądanej odległości stelaża od ściany. Pomocne będą fabrycznie wywiercone otwory. Stelaż zawiesza się na górnej szynie montażowej i sprawdziwszy pionowość przymocowuje do dolnej oraz do podłoża. Przyłączenie instalacji wodno-kanalizacyjnej. Przykręcenie płyty maskującej oraz uszczelnienie jej silikonem [J] to końcowe etapy instalacji stelaża.

Czy to się opłaca?

Renomowane firmy produkujące kotły oferują najczęściej regulatory pogodowe jako jedną z opcji wyposażenia standardowego kotła. Jest to rozwiązanie wygodne, bowiem użytkownik otrzymuje źródło ciepła i automatykę jako komplet ze zbiorczą gwarancją oraz pierwszym uruchomieniem dokonywanym przez autoryzowanego serwisanta. Jeżeli producent kotła, który już mamy lub chcemy kupić, nie przewiduje wzbogacenia go o sterowanie pogodowe, warto zastanowić się nad takim zakupem, rozważając oferty innych producentów. Koszt krajowego układu automatyki pogodowej dla domu jednorodzinnego wraz z czujnikami wynosi od 700 do 1200 złotych (bez VAT). Ceny importowanych układów o podobnych funkcjach rozpoczynają się natomiast od 1000 złotych netto. W niektórych z nich producenci przewidzieli dogodną dla użytkowników możliwość programowania w języku polskim. Oszczędności uzyskiwane dzięki zastosowaniu dobrej klasy regulatorów jeśli w pełni wykorzystamy ich możliwości mogą sięgać nawet 20% wartości kosztów ogrzewania ponoszonych przy eksploatacji instalacji bez automatyki. Tak więc paradoksalnie użytkowanie układów pogodowych jest tym bardziej opłacalne, im wyższe będą ceny nośników energii. Jak doskonale wiemy, obniżki tych cen w najbliższym czasie raczej nam nie grożą, stąd inwestowanie w elementy wyposażenia instalacji grzewczej służące obniżaniu kosztów użytkowania jest zasadne i godne polecenia.

Automatyczne dopasowanie

W ciągu kilku dni po uruchomieniu instalacji regulator „uczy się” charakterystyki cieplnej domu: sprawdza, jaką temperaturę osiąga się w budynku zależnie od odczytywanej temperatury zewnętrznej przy określonym sposobie sterowania kotłem. Po przetestowaniu instalacji w różnych warunkach, wstępnie dobrana krzywa grzania zostaje ostatecznie dopasowana i sterownik rozpoczyna normalną pracę. Dokładna analiza czasu osiągania żądanej temperatury pozwala regulatorowi na wcześniejsze włączenie kotła, tak aby o określonej porze pomieszczenia uzyskiwały zadaną na termostacie temperaturę. Podobnie też przy przechodzeniu ogrzewania na tryb pracy oszczędnościowej źródło ciepła zostanie wyłączone wcześniej, aby budynek mógł się ochłodzić bez zużywania dodatkowych ilości energii (np. gazu). Możliwość wyprzedzania działania źródła ciepła ma szczególne znaczenie wtedy, gdy zaprogramowano zmiany temperatury z poziomu obniżenia nocnego (16-17°C) do pracy dziennej (20-21°C). Jest oczywiste, że prosty termostat nie zapewni nam podniesienia się temperatury w pomieszczeniu natychmiast po jej wymuszeniu. Im większa bezwładność cieplna budynku i instalacji centralnego ogrzewania, tym dłuższy czas osiągania zadanej temperatury. Regulatory pogodowe mogą być zaopatrzone w wiele jeszcze dodatkowych funkcji. Każda z nich zwiększa oszczędność bądź ułatwia eksploatację układu grzewczego.