Archive for the ‘Bez kategorii’ Category

Na co uważać?

Stosowanie sygnalizatorów. Oto najczęściej popełniane błędy: rezygnacja z sygnalizatorów optycznych stosowanie tylko akustycznych, traktowanie sygnalizatora wewnętrznego jako równorzędnego zewnętrznemu, zly sposób mocowania sygnalizatora brak zabezpieczenia przewodów, umieszczenie ich w łatwo dostępnym miejscu, umieszczanie sygnalizatorów akustycznych w obiektach, w których zamontowane są przyciski napadowe lub w obiektach podłączonych do monitoringu. Rozmieszczenie czujek i czujników. Lokalizacja czujek przestrzennych. Często występujące błędy to: wybór miejsca niezgodny z zasadą największej czułości wykrywania, czyli wbrew regule, że powinny się one znajdować po lewej lub po prawej stronie drogi, którą będzie poruszać się intruz, a nie z przodu w takiej odległości, aby nie było możliwe ich zasłonięcie, zanim jeszcze zadziałają, montaż na ruchomych i łatwych do przestawienia wysięgnikach, czyli wbrew zasadzie, że czujki powinny być trwale przymocowane do ściany (na wysięgnikach można je montować tylko w bardzo wysokich pomieszczeniach), usytuowanie tuż przy ścieżkach gryzoni, zamontowanie w pomieszczeniach ze zwierzętami lub w pobliżu ruchomych elementów w polu widzenia, montaż na „gołej” ścianie, bez uwzględnienia ustawienia mebli, wyposażenia itp. Montaż i uruchomienie systemu. Do wyjątków należą sytuacje, w których podczas realizacji zatwierdzonego już projektu nie wystąpi konieczność wprowadzenia korekt. Ciągły nadzór nad montażem systemu pozwala uniknąć kłopotów z przyjęciem kosztorysu powykonawczego. Podczas odbioru systemu konieczne jest sprawdzenie działania każdej z zamontowanych czujek. Próbny czas użytkowania systemu umożliwia użytkownikom systemu, a także ochronie obiektu ustalenie niedociągnięć systemu ochrony. Dotyczy to zarówno nieprawidłowości, których nie można było przewidzieć podczas projektowania systemu, jak i powstałych czy wykrytych dopiero w trakcie jego realizacji. Z opłaceniem całkowitych kosztów założenia systemu alarmowego poczekajmy do czasu usunięcia wszystkich usterek pojawiających się podczas próbnej eksploatacji. Odbiór końcowy. Błędem jest przyjęcie systemu alarmowego bez niezbędnej dokumentacji. Na schemacie i w kosztorysie instalator powinien podać pełne (zgodne z nazewnictwem stosowanym przez ich producenta lub sprzedawcę) nazwy zastosowanych urządzeń (należy żądać ulotki z danymi technicznymi urządzeń).

Jak zapobiec błędom w projekcie systemu alarmowego?

Wraz ze wstępnym projektem systemu ochrony powinniśmy otrzymać jego szacunkowy koszt. Umożliwi to nam wybranie wersji kompromisowej między wymogami ochrony a własnymi możliwościami finansowymi. Warto wiedzieć, że nawet najdokładniejszy plan budynku nie może stanowić podstawy do rozmieszczenia elementów ochrony bez sprawdzenia stanu rzeczywistego. Ważne jest bowiem sprawdzenie czy instalacje, elementy wyposażenia wnętrz lub nawet sam sposób użytkowania pomieszczeń nie stwarzają szczególnych wymagań co do rodzajów czujek albo ich rozmieszczenia. Bądźmy więc nieufni, jeśli ktoś proponuje nam sporządzenie projektu systemu ochrony bez wizji lokalnej. Wzajemnego zgrania wymagają zabezpieczenia mechaniczne, elektroniczne i zakres oraz czas interwencji. Często stosunkowo mało kosztowne dodatkowe zabezpieczenia mechaniczne znacznie zmniejszają koszty systemu alarmowego. Podobnie dzięki zamontowaniu elektronicznych elementów ochrony można zmniejszyć nakłady na zabezpieczenia mechaniczne. A skoro tak, to może być i odwrotnie: źle dobrana ochrona mechaniczna utrudni działanie systemu ochrony i zwiększy jego koszty.

Kolejność działań

Nie ma dwóch identycznych domów, rodzin, gospodarstw domowych, dlatego każdy dom wymaga innej ochrony. Zanim zdecydujemy przed czym i jak chronić dom, powinniśmy zatem: określić rodzaj zagrożeń, ustalić obszar, który powinien podlegać ochronie, ustalić czas, jaki musi nastąpić od wykrycia przestępcy do skutecznej interwencji. Na tej podstawie można: wybrać odpowiedni projekt systemu alarmowego do realizacji, spisać umowę. Po tych krokach następuje: montaż systemu alarmowego, wstępne uruchomienie i próbny czas użytkowania systemu, wprowadzenie do systemu niezbędnych korekt i odbiór końcowy (dokumentacja systemu). Rodzaj zagrożenia. Tylko nieliczni z tych, którzy budują dom, zdają sobie sprawę, że na nasze bezpieczeństwo ma wpływ architektura osiedla, domu, ogrodu, wybór materiałów budowlanych, a nawet życzliwość sąsiadów. Stopień zagrożenia swojego domu można oszacować. Granice obszaru chronionego. Urządzenia elektroniczne mogą wykrywać intruza w chwili, gdy przekracza on ogrodzenie lub gdy znajduje się między ogrodzeniem a domem, mogą też sygnalizować, że próbuje wejść do domu albo że dostał się już do środka. Jeśli zagrożenie jest duże, błędem jest zakładanie, że intruz może próbować wejść tylko z zewnątrz przez okna lub drzwi lub tylko podczas nieobecności domowników. Znane są bowiem wypadki wykonywania podkopów pod domy bardzo zamożnych ludzi. Projekt do realizacji. Lista zagrożeń chronionego obiektu jest podstawą do zaprojektowania odpowiedniego systemu ochrony. Zależnie od zagrożenia dobiera się bowiem typy czujek, a nawet sposób ich mocowania. Planując system ochrony, należy przewidzieć ewentualne późniejsze zmiany w chronionym obiekcie, a także wszystkie zmiany, jakie mogą nastąpić w zagrożeniu domu (wzrost zagrożenia, potrzeba ochrony dodatkowej powierzchni po planowanej rozbudowie itd). System alarmowy powinien być tak zaprojektowany, aby możliwe było dostosowanie się do zmian, jakie mogą zachodzić w obszarze ochrony. Lepiej jest zdecydować się na system droższy, ale umożliwiający pewną elastyczność w podejmowaniu przyszłych decyzji.

Chwila zadumy…

Piece kaflowe lata swojej świetności mają już za sobą. Dziś zawód zduna wykonują tylko nieliczni, często przy okazji świadczenia innych usług budowlanych. Nie istnieje już cech zdunów. Informacje o usługach zduńskich można uzyskać, dzwoniąc bezpośrednio do zdunów, których telefony są podane w książce telefonicznej. Wszechogarniający nas postęp niszczy wszystko, co stare czasem niepotrzebnie. Piece czy kuchnie kaflowe w ograniczonym zakresie mogą spełniać swoje zadanie i dzisiaj. Ich niewątpliwymi zaletami są niskie koszty eksploatacji i przystosowanie do każdego rodzaju paliwa. Zły system ochrony to często gorzej niż żaden, zwłaszcza tam, gdzie występuje zagrożenie życia ludzkiego. Żyjąc w poczuciu, że jesteśmy chronieni, możemy bowiem nie podjąć odpowiednio wcześnie własnych kroków obrony przed intruzem. Zły system to następstwo błędów, które mogą się pojawić zarówno w projekcie systemu ochrony, jak i w samej instalacji lub podczas użytkowania. Projektant systemu alarmowego powinien uwzględniać wszystkie czynniki, które mogą wpływać na pracę elementów ochrony. Są to: zakres oraz szybkość zmian temperatury i wilgotności, oświetlenie naturalne i sztuczne, kierunki i sposób otwierania drzwi i okien, a także ich zamocowanie i uszczelnienie, wentylacja i klimatyzacja pomieszczeń, konstrukcja ścian i stropów, usytuowanie budynku i jego otworów w stosunku do stron świata, sąsiedztwo drzew, stan dróg dojazdowych i usytuowanie ciągów komunikacyjnych, sąsiedztwo: transformatorów, stacji energetycznych, maszyn wytwarzających drgania i zakłócenia elektromagnetyczne. Rzadko się zdarza, by wszystkie te czynniki trzeba było brać pod uwagę jednocześnie. Ale pominięcie chociaż jednego z nich tam, gdzie właśnie on jest ważny, może sprawić, że system ochrony nie będzie skuteczny. Błędem jest kierowanie się ceną systemu jako jedynym kryterium wyboru koncepcji ochrony. Środki ochrony, a więc i cena całego systemu powinny być kompromisem pomiędzy stopniem zagrożenia i kwotą, jaką możemy przeznaczyć na system ochrony. Aby uniknąć błędów na etapie wyboru systemu ochrony, dobrze jest poradzić się specjalisty od zabezpieczeń, niezależnego od firmy projektującej i instalującej nasz system ochrony.

Zakładanie grzałek elektrycznych

Często szkoda burzyć piękny, stary piec kaflowy, mimo że uciążliwe jest magazynowanie opału czy ciągły dozór ognia w palenisku. Może warto wtedy pomyśleć o unowocześnieniu pieca kaflowego przez założenie grzałek elektrycznych. Piec należy starannie oczyścić wewnątrz z sadzy i popiołu, a następnie zasypać jego kanały gruzem szamotowym. Dobrze jest też zlikwidować rurę dymową prowadzącą do komina i w piecu zaślepić otwór po niej. W miejsce paleniska wstawia się grzałki i całość uszczelnia gliną. Piec kaflowy z grzałkami elektrycznymi można też wstawić do nowego domu. Wystarczy wtedy wymurować monolityczny blok z cegieł szamotowych, obłożyć go z zewnątrz kaflami i zainstalować grzałki. Zmieniając rodzaj źródła ciepła z paliwa stałego na elektryczność, trzeba zainstalować grzałki odpowiedniej mocy. Przeciętnie do ogrzania pomieszczenia o powierzchni 20 m2 potrzebne są grzałki mocy 2,5-3 kW. Nowo budowany piec przystosowany tylko do ogrzewania elektrycznego może mieć ściany cieńsze niż ściany tradycyjnego pieca kaflowego. Taki piec jest dwukrotnie lżejszy i dlatego instaluje się grzałki mniejszej mocy. Na rynku dostępne są różne rodzaje grzałek elektrycznych. Grzałka mocy 1,2 kW, której elementy grzejne wykonane są ze stopu oporowego Kanthal, kosztuje około 60 złotych.

Piękno pieca a jego cena

Niektóre piece i kuchnie kaflowe połączenie rzeźby i malarstwa są arcydziełami zduńskiego rzemiosła. Ich kształt i charakter architektoniczny jest dziełem wyobraźni zduna. Nawet prosty piec kaflowy może mieć swój indywidualny styl. Zależy to w dużej mierze od kafli i fachowości ich ułożenia. Najpopularniejsze są zwykłe kafle wykonane maszynowo. Piece i kuchnie z takimi kaflami spotkać można w całej Polsce. Czy takie kafle jeszcze się produkuje? Czy są jeszcze producenci kafli ozdobnych, jakie można podziwiać w wielu starych domach, w których zachowały się piece z pięknymi scenami myśliwskimi, wzorami geometrycznymi lub kaflami w ciekawych kolorach miodowym czy błękitnym? Owszem. W Polsce działa wiele dużych kaflami, między innymi w Krakowie, Nowym Targu, Stalowej Woli, i wiele małych. Cena kafli produkowanych maszynowo wynosi 5-10 złotych za sztukę. Często są one równie piękne jak kafle wykonane ręcznie. Kafel wyciskany ręcznie kosztuje powyżej 15 złotych. Wykonywane na zamówienie, ręcznie malowane kafle kosztują 50 złotych za sztukę. Ceny kafli mogą się oczywiście różnić zależnie od producenta. Podobnie jest z usługami zduńskimi. Postawienie prostego pieca kaflowego może zająć zdunowi jedynie dwa dni. Jednak postawienie pieca o skomplikowanych kształtach zajmuje dużo więcej czasu, nawet 10 dni. Zależnie od trudności za postawienie pieca zapłacić musimy od 300 do 1500 złotych. Łączny koszt wybudowania pieca to suma kosztu materiałów budowlanych, kosztu kafli i kosztu usługi temperaturę około 70°C. Proces ten może trwać nawet do 8 godzin i nie należy go przyspieszać. Kolejne rozpalenia można już prowadzić normalnie, używając drewna na rozpałkę, a następnie węgla. UWAGA! Piec zamyka się po całkowitym wygaśnięciu paleniska. Wcześniejsze zamknięcie może spowodować wydobywanie się z pieca tlenku węgla (czadu). Nieprzestrzeganie tej zasady może być przyczyną groźnych zatruć.

Pierwsze rozpalenie ognia

Drzwiczki i otwory rewizyjne nowego pieca czy kuchni powinny pozostawać otwarte przez około dwa tygodnie przed rozpaleniem pierwszego ognia. Po tym czasie należy zamknąć otwory rewizyjne, osadzając w nich zatyczki z niewielką ilością gliny. Wilgoć utrudnia rozpalanie, dlatego należy podkładać niewielkie porcje suchego liściastego drewna (najlepiej bukowego). Odradzamy unowocześnianie pieca kaflowego przez zakładanie palników gazowych. Ogrzewanie gazowe jest bowiem obwarowane wieloma wymogami, z których nie wszystkie mogą być spełnione w piecu kaflowym.

Kuchnie kaflowe

Rozróżniamy dwa typy kuchni różniące się sposobem odprowadzania spalin. Kuchnia typu polskiego może być wyposażona w ogrzewacz, czyli niewielką przystawkę wypełnioną trzema krótkimi kanałami, służącą do akumulacji ciepła i zwiększającą efekt grzania. Kuchnia typu niemieckiego (z wbudowanym kociołkiem do grzania wody) ma kanał powietrzny łączący spód kuchni z jej powierzchnią, co zwiększa efekt grzania. Wylot kanału można oczywiście wykonać w sąsiednim pomieszczeniu, a do kuchni dobudować ogrzewacz. Wszelkie modyfikacje są dopuszczalne i dotyczą obu typów kuchni. Urządzenia dodatkowe. W paleniskach kuchni montuje się często nagrzewnicę wody tzw. podkowę. Służy ona do nagrzewania wody użytkowej, a czasem też zasila niewielki układ centralnego ogrzewania. Nagrzewnica bardzo utrudnia rozpalanie ognia (przez intensywne chłodzenie spalin) i dlatego można ją montować jedynie w kuchniach o bardzo dobrym ciągu.

Jak projektuje się piec?

Piece szerokie i niskie grzeją lepiej niż wysokie i wąskie. Kanały. Z doświadczeń wynika, że o sprawności pieca nie decyduje liczba kanałów i ich długość (nie powinna przekraczać 6 m), lecz jego konstrukcja (sposób prowadzenia kanałów). Projektując piec, należy pierwsze kanały prowadzić do spodu, tak aby jego dolna część rozgrzewała się mocniej od górnej. Jeden piec jedno pomieszczenie. Odradzamy stawianie jednego pieca do ogrzewania dwóch pomieszczeń. Zaprojektowanie takiego pieca jest bardzo trudne, a i tak nie ogrzeje on obu pomieszczeń w dostatecznym stopniu. Taki piec ma mniejszą sprawność ze względu na kontakt ze ścianą dzielącą pokoje i utrudnioną cyrkulację powietrza. Ściana w miejscu styku z piecem powinna mieć grubość maksimum 6 cm. Lepszym, sprawdzonym i mniej kłopotliwym rozwiązaniem jest wykonanie nad piecem okapu kierującego część ogrzanego powietrza do sąsiedniego pomieszczenia. Wielkość pieca. Została ona opracowana dla pomieszczenia o ścianach grubości minimum 11/2 cegły i obustronnie otynkowanych. W tabeli podano wymiary pieców ustawionych na nogach. Piece bez nóg powinny być o jeden rząd kafli wyższe.

Wykonanie wnętrza pieca

Palenisko. Do wymurowania wnętrza paleniska używa się cegieł szamotowych grubości 6 cm oraz mączki szamotowej. Połowę powierzchni paleniska zajmuje ruszt, który osadza się luźno na dwóch wmurowanych prętach stalowych. Resztę poziomej powierzchni paleniska wylepia się cegłami przyciętymi pod kątem 45°. Nie zwężona wysokość paleniska powinna wynosić od 60 do 80 cm ponad rusztem. Wymiary rusztu i paleniska w zależności od powierzchni pieca podano w tabeli 1. Kanały. Pierwszy kanał powinien być wymurowany w całości cegłami szamotowymi grubości 6 cm, następne płytkami szamotowymi grubości 2-3 cm. Przekrój pierwszego kanału ma być równy wielkości rusztu, przekrój każdego następnego może być od 10 do 20% mniejszy, lecz nie mniejszy od przekroju rury przepływowej. Wszystkie płaszczyzny wnętrza pieca należy starannie wygładzić i oczyścić z resztek gliny. Rura przepływowa. Rurę przepływową osadza się skośnie ku górze w kierunku komina. Drzwiczki. Otwór na drzwiczki powinien być od 10 do 15 mm większy od wymiaru kołnierza płyty drzwiczkowej. Najlepsze są odlewy żeliwne składające się z drzwiczek paleniskowych i popielnikowych zamykanych belkami ze śrubą. Podczas montażu drzwiczki uszczelnia się gliną. Zamknięcie pieca musi być hermetyczne. Otwory rewizyjne. Bardzo ważne jest wykonanie otworów rewizyjnych zamykanych z zewnątrz zatyczkami szkliwionymi. Dzięki nim można łatwo wyczyścić piec bez pomocy fachowca. Czyszczenie należy wykonywać przynajmniej raz w roku. Urządzenia dodatkowe. Piec rozgrzewa się szybciej i grzeje efektywniej, gdy ma zainstalowane framużki. Są to rury blaszane o przekroju prostokątnym, przechodzące na wylot pieca, wbudowane na 2/3 jego wysokości. Zaopatrzone są od tyłu w daszek, który kieruje przez te rury wznoszący się za piecem prąd powietrza, a z przodu w drzwiczki do regulacji przepływu. Takie urządzenie powiększa około 10% sprawność pieca i powoduje, że przechodzące przez nie powietrze ogrzewa się już w chwili rozpalenia ognia w piecu.